Coccygodynia to problem dotyczący 1% populacji cierpiącej z powodu dolegliwości narządu ruchu. Ból ten kojarzony jest często przez pacjentów z urazem, upadkiem na kość ogonową, długą jazdą na rowerze, czy też – u kobiet – z porodem. Powodem opisywanego problemu mogą być rzeczywiste zmiany morfologiczne. Jednak to coccygodynia idiopatyczna przysparza specjalistom wielu dziedzin trudności terapeutycznych. Niesatysfakcjonująca terapia, włączając w to coccygectomię skłania do poszukiwania nowych rozwiązań. Zaliczyć do nich należy zarówno techniki wykorzystywane w terapii manualnej, które to w swoim spektrum mieszczą zarówno techniki bezpośrednie, z dojścia per rectum, jak i techniki pośrednie wpływające na odległe struktury narządu ruchu, pozostające w ścisłych interakcjach z połączeniem krzyżowo-guzicznym i samą kością ogonową. Okazuje się, że coccygodynia wynikać może z nadmiernego napięcia mięśnia dźwigacza odbytu, mięśnia guzicznego, mięśni pośladkowych, ale też z podrażnienia struktur łącznotkankowych otaczających kość ogonową: więzadeł krzyżowo-ogonowych, krzyżowo-kolcowych oraz więzadeł krzyżówo-guzowych. To właśnie te przyczyny leżą u podstaw coccygodynii idiopatycznej. Niestety nie widać ich w badaniach obiektywnych takich jak: RTG, MR czy TK, dlatego stanowią problem zarówno diagnostyczny, jak i terapeutyczny. Do opisania problemu wykorzystano piśmiennictwo przedmiotu z dziedziny chirurgii oraz terapii manualnej. Szczegółowe i wieloaspektowe poznanie przyczyn opisanego problemu pozwala trafniej zakwalifikować pacjenta do odpowiedniej grupy potrzeb zdrowotnych i efektywniej dobierać metodę leczenia.
Celem pracy jest ocena zmian dokonujących się w obrębie kompleksu barkowego w przebiegu ZCP oraz taki dobór technik postępowania fizjoterapeutycznego, który uwzględnia całokształt zmian i pozwoli na optymalizację wyników leczenia usprawniającego. Badaniom poddano 58 osób w wieku od 24 do 85 lat leczonych w okresie od roku 2004 do 2006 z powodu zespołu ciasnoty podbarkowej. Średni czas trwania dolegliwości wynosił 40 miesięcy. U wszystkich badanych wykonano pomiary zakresów ruchomości czynnej metodą SFTR, oceniono symetrię barków metodą fotogrametryczną i zbadano aktywność bioelektryczną mięśni przy użyciu elektromiografii powierzchownej. Postępowanie usprawniające powinno rozpocząć się po ustąpieniu ostrych objawów bólowych. Powinno ono obejmować odtworzenie stabilności stawu ramiennego poprzez naukę poprawnego centrowania głowy kości ramiennej przy zastosowaniu metod PNF, przywrócenie prawidłowych wzorców ruchowych i rytmu łopatkowo-ramiennego poprzez mobilizację łopatki oraz na stopniowym zwiększaniu zakresów ruchomości czynnej ze szczególnym uwzględnieniem rotacji zewnętrznej, bez zwiększenia której nie można uzyskać poprawy pozostałych zakresów ruchu, a w końcowym etapie na odbudowie prawidłowej siły mięśniowej.
EN
The aim of this work is the evaluation of changes at the shoulder complex in (STS) and the selection of physiotherapeutic techniques which allow for the global changes and let streamline results of more efficient treatment. Fifty eight people at age 24-85 took part in the researches. All of them were cured because of the sydrome of the subacromial tightness between 2004 and 2006. The average time of the incidence was 40 months. Measurements of the range of active mobility were performed at all people. The SFTR method was used. The symmetry of shoulders was evaluated by photogrammetric method and the bioelectric activity of muscles was investigated using superficial electromyography. The efficient treatment should start when sharp aching symptoms have disappeared. It should include the reconstruction of the shoulder joint's stability through learning how properly the head of the shoulder joint should be focused by using PNF method. The efficient treatment should also restore the correct movement and the scapulohumeral rhythm thorough scapular bone's mobility and gradually increase the range of the active mobility. The range of the active mobility should allow for the external rotation which is needed to improve other ranges of movement and finally to rebuild the correct power of muscles.
Introduction: Coccygodynia – pain in the coccyx and tissues lying in its immediate vicinity is a known problem, however, little examined and assessed. The problem affects only 1% of people with spinal problems. This may be for many reasons – from organic to functional, to a number of extra-local causes. Study aim: The aim of the study is to present the diagnostic process and course of non-surgical – physiotherapeutic treatment – of a 12-year-old boy with idiopathic coccyx pain syndrome using the methodology of manual therapy proposed by Rakowski, with an assessment of immediate and final treatment points. Materials and methods: Research was carried out among a group of 13.793 subjects at the Centre of Manual Therapy in Sierosław near Poznań. From this group, individuals with tailbone pain were extracted, which accounts for 1.15% of the remaining participants. The following case report is a representative example selected from the above group. Diagnostics were based on subjective assessment and medical examination (performed at a children’s hospital), including medical examination with access through the anus and physiotherapeutic manual examination. Results and conclusions: Coccygodynia requires detailed imaging and functional diagnostics, with particular attention being paid to the structures directly related to the sacro-coccygeal region, as well as to the place lying outside the area of the experienced ailments. The solution to idiopathic pain syndrome in the coccygeal region is targeted manual therapy, taking selected elements of the musculoskeletal structures into account. The described procedure is in line with the methods created by Rakowski, along with local and non-local therapeutic interventions. In the described case, total alleviation of the ailments was achieved, both in short-term assessment and 3 years after completion of treatment.
PL
Wstęp: Coccygodynia – ból kości ogonowej i tkanek leżących w jej najbliższym otoczeniu to problem znany, choć jeszcze mało zbadany i poznany. Problem dotyczy tylko 1% osób skarżących się na dolegliwości odkręgosłupowe. U jej podłoża może leżeć wiele przyczyn – od organicznych do czynnościowych, uwzględniając szereg przyczyn pozamiejscowych. Cel: Przedstawienie procesu diagnostycznego i przebiegu leczenia nieoperacyjnego – fizjoterapeutycznego – dwunastoletniego chłopca z idiopatycznym zespołem bólowym kości ogonowej z zastosowaniem metodyki terapii manualnej według Rakowskiego z oceną doraźnego i odległego efektu leczenia. Materiał i metody: Badania prowadzone w Centrum Terapii Manualnej w Sierosławiu pod Poznaniem na grupie 13 793 osób wyłoniły grupę z bólem kości ogonowej, która stanowiła 1,15% spośród badanych. Poniższy opis przypadku jest przykładem reprezentacyjnym wyodrębnionym z powyższej grupy. Diagnostykę oparto na badaniu podmiotowym, przedmiotowym badaniu lekarskim (wykonanym w szpitalu dziecięcym), w tym lekarskim badaniu z dostępu przez odbyt oraz fizjoterapeutycznym badaniu manualnym. Wyniki i wnioski: Coccygodynia wymaga szczegółowej diagnostyki zarówno obrazowej jak i czynnościowej ze szczególnym zwróceniem uwagi na struktury bezpośrednio związane z rejonem krzyżowo-guzicznym, jak również tkanki leżące poza miejscem odczuwanych dolegliwości. Rozwiązaniem dla idiopatycznego zespołu bólowego okolicy guzicznej jest celowana terapia manualna biorąca pod uwagę zaburzenia czynności wybranych struktur narządu ruchu. Opisywane postępowanie zgodne z metodyką opracowaną przez Rakowskiego obejmuje zarówno miejscowe jak i pozamiejscowe interwencje terapeutyczne. W opisywanym przypadku osiągnięto całkowite ustąpienie dolegliwości zarówno w ocenie krótkoterminowej jak i po 3 latach od zakończenia leczenia.
Wstęp: Coccygodynia – ból kości ogonowej i tkanek leżących w jej najbliższym otoczeniu to problem znany, choć jeszcze mało zbadany i poznany. Problem dotyczy tylko 1% osób skarżących się na dolegliwości odkręgosłupowe. U jej podłoża może leżeć wiele przyczyn – od organicznych do czynnościowych, uwzględniając szereg przyczyn pozamiejscowych. Cel: Przedstawienie procesu diagnostycznego i przebiegu leczenia nieoperacyjnego – fizjoterapeutycznego – dwunastoletniego chłopca z idiopatycznym zespołem bólowym kości ogonowej z zastosowaniem metodyki terapii manualnej według Rakowskiego z oceną doraźnego i odległego efektu leczenia. Materiał imetody: Badania prowadzone w Centrum Terapii Manualnej w Sierosławiu pod Poznaniem na grupie 13 793 osób wyłoniły grupę z bólem kości ogonowej, która stanowiła 1,15% spośród badanych. Poniższy opis przypadku jest przykładem reprezentacyjnym wyodrębnionym z powyższej grupy. Diagnostykę oparto na badaniu podmiotowym, przedmiotowym badaniu lekarskim (wykonanym w szpitalu dziecięcym), w tym lekarskim badaniu z dostępu przez odbyt oraz fizjoterapeutycznym badaniu manualnym. Wyniki i wnioski: Coccygodynia wymaga szczegółowej diagnostyki zarówno obrazowej jak i czynnościowej ze szczególnym zwróceniem uwagi na struktury bezpośrednio związane z rejonem krzyżowo-guzicznym, jak również tkanki leżące poza miejscem odczuwanych dolegliwości. Rozwiązaniem dla idiopatycznego zespołu bólowego okolicy guzicznej jest celowana terapia manualna biorąca pod uwagę zaburzenia czynności wybranych struktur narządu ruchu. Opisywane postępowanie zgodne z metodyką opracowaną przez Rakowskiego obejmuje zarówno miejscowe jak i pozamiejscowe interwencje terapeutyczne. W opisywanym przypadku osiągnięto całkowite ustąpienie dolegliwości zarówno w ocenie krótkoterminowej jak i po 3 latach od zakończenia leczenia.
EN
Introduction: Coccygodynia – pain in the coccyx and tissues lying in its immediate vicinity is a known problem, however, little examined and assessed. The problem affects only 1% of people with spinal problems. This may be for many reasons – from organic to functional, to a number of extra-local causes. Study aim: The aim of the study is to present the diagnostic process and course of non-surgical – physiotherapeutic treatment – of a 12-year-old boy with idiopathic coccyx pain syndrome using the methodology of manual therapy proposed by Rakowski, with an assessment of immediate and final treatment points. Materials and methods: Research was carried out among a group of 13.793 subjects at the Centre of Manual Therapy in Sierosław near Poznań. From this group, individuals with tailbone pain were extracted, which accounts for 1.15% of the remaining participants. The following case report is a representative example selected from the above group. Diagnostics were based on subjective assessment and medical examination (performed at a children's hospital), including medical examination with access through the anus and physiotherapeutic manual examination. Results and conclusions: Coccygodynia requires detailed imaging and functional diagnostics, with particular attention being paid to the structures directly related to the sacro-coccygeal region, as well as to the place lying outside the area of the experienced ailments. The solution to idiopathic pain syndrome in the coccygeal region is targeted manual therapy, taking selected elements of the musculoskeletal structures into account. The described procedure is in line with the methods created by Rakowski, along with local and non-local therapeutic interventions. In the described case, total alleviation of the ailments was achieved, both in short-term assessment and 3 years after completion of treatment.
The increase of patients after total laryngectomy myofascial neck and arms area tension might be observed. Via fascial continuity it has an adverse impact on superior oesophageal constrictor, forming the “mouth of oesophagus”, which hinders learning oesophagus speech. The aim. The assessment of manual myofascial release techniques infl uence on the patients’ oesophagus pressure after total laryngectomy. Material. 40 patients (12 F, 28 M), aged 43-75 (middle 56,8 years), 9 months to 13 years (average 3 years) after total laryngectomy, 35 patients (87.5%) after neck lymph node’s resection, 38 patients (95%) after radiotherapy. Methods. The oesophagus pressure was checked by modifi ed Seeman’s method. Manual myofascial release techniques were applied within head, neck, arms, upper trunk and upper limbs area. Wilcoxon and Shapiro-Wilk’s test was used for the purpose of statistical analysis. Results. A statistical signifi cant decrease of the mean of oesophagus pressure was observed after physiotherapy treatment. The average pressure among the examined group decreased from 37,9 to 26,6 mm Hg. Conclusions. The application of myofascial manual techniques decreased an oesophagus pressure which allows patients to obtain faster oesophagus speech.
The increase of patients after total laryngectomy myofascial neck and arms area tension might be observed. Via fascial continuity it has an adverse impact on superior oesophageal constrictor, forming the “mouth of oesophagus”, which hinders learning oesophagus speech. The aim. The assessment of manual myofascial release techniques influence on the patients’ oesophagus pressure after total laryngectomy. Material. 40 patients (12 F, 28 M), aged 43-75 (middle 56,8 years), 9 months to 13 years (average 3 years) after total laryngectomy, 35 patients (87.5%) after neck lymph node’s resection, 38 patients (95%) after radiotherapy. Methods. The oesophagus pressure was checked by modified Seeman’s method. Manual myofascial release techniques were applied within head, neck, arms, upper trunk and upper limbs area. Wilcoxon and Shapiro-Wilk’s test was used for the purpose of statistical analysis. Results. A statistical significant decrease of the mean of oesophagus pressure was observed after physiotherapy treatment. The average pressure among the examined group decreased from 37,9 to 26,6 mm Hg. Conclusions. The application of myofascial manual techniques decreased an oesophagus pressure which allows patients to obtain faster oesophagus speech.
The aim of this study was to review the literature dealing with the force-time characteristics of different forms of physical activity performed with upper limbs by the elderly and the disabled (Nordic Walking and using a wheelchair, respectively) and of manual techniques used by physiotherapists. Values of work and power were analysed as well. Based on the analysis of the literature concerning the substantive areas included in this article, we believe that objective measurements will expand the present knowledge about values of force developed by upper limbs during different forms of human activity. It seems to be of particular significance in the application of manual therapy techniques, because currently values of force exerted upon the patient while applying these techniques are selected by a physiotherapist intuitively and are neither objective nor systematically controlled. The identification of the values of force developed with upper limbs by the elderly, the disabled and physiotherapists during the aforementioned forms of activity will make an original contribution to the broadly defined physical culture, especially rehabilitation and health promotion.
PL
Niniejsze badania miały na celu przegląd literatury dotyczącej charakterystyki siła- czas kończyn górnych osób starszych i niepełnosprawnych podczas różnych form aktywności fizycznej (odpowiednio Nordic Walking oraz poruszanie się na wózku) oraz fizjoterapeutów podczas stosowania technik manualnych, jak również analizę wartości pracy i mocy. W oparciu o analizę literatury przedmiotu dotyczącej zagadnień merytorycznych uwzględnionych w niniejszym artykule uważamy, że obiektywne pomiary rozszerzą aktualny stan wiedzy na temat wartości sił rozwijanych przez kończyny górne podczas różnych form aktywności fizycznej. Wydaje się to mieć szczególne znaczenie w przypadku stosowania manualnych technik fizjoterapeutycznych, jako że aktualnie wartości siły wywieranej na pacjenta podczas stosowania tych technik są dobierane intuicyjnie przez fizjoterapeutę i nie są ani obiektywne, ani systematycznie kontrolowane. Identyfikacja wartości sił rozwijanych kończynami górnymi przez osoby starsze, niepełnosprawne oraz przez fizjoterapeutów podczas wyżej wymienionych form aktywności przyczyni się do rozwoju szeroko pojętej kultury fizycznej, w tym szczególnie rehabilitacji oraz promocji zdrowia.
Wstęp: Prowadzone są badania dotyczące roli manipulacji kręgosłupa i innych technik manualnych w leczeniu migrenowych bólów głowy. Wykorzystanie terapii manualnej w postępowaniu z pacjentem cierpiącym na migrenę może prowadzić do zwiększenia ruchomości stawów, zmniejszeniu nadmiernego napięcia mięśni, normalizacji stanu napięcia tkanek miękkich oraz likwidacji punktów spustowych. Cel pracy: Porównanie wpływu terapii manualnej i typowego leczenia farmakologicznego na nasilenie dolegliwości bólowych u pacjentów z przewlekłymi bólami migrenowymi. Projekt badawczy: Badanie obserwacyjne kliniczno-kontrolne. Materiał i metoda: Przebadano dwie grupy pacjentów z rozpoznanymi migrenowymi bólami głowy: (1) leczonych terapią manualną oraz (2) leczonych według typowego leczenia farmakologicznego (grupa kontrolna). Liczebność kaŜdej z grup wyniosła 30 osób. W grupie (1) wykonano 10 zabiegów terapii manualnej w ciągu 13 dni. Zmianę nasilenia dolegliwości bólowych mierzono za pomocą kwestionariusza MPQ (McGill Pain Questionaire). Pomiarów dokonano trzykrotnie: przed leczeniem, bezpośrednio po zakończeniu leczenia terapią manualną i we wczesnym okresie leczenia farmakologicznego oraz po dalszych 3 miesiącach. Wyniki: W grupie poddanej terapii manualnej zmniejszyły się dolegliwości bólowe, i efekt ten utrzymywał się także 3 miesiące po zakończeniu terapii. Jednocześnie nie stwierdzono większej skuteczności terapii manualnej w redukowaniu dolegliwości bólowych pacjentów chorujących na migrenę w porównaniu do typowego leczenia farmakologicznego, zarówno w działaniu bezpośrednim, jak i 3 miesiące po zakończeniu terapii. Wnioski: Terapia manualna zmniejsza nasilenie dolegliwości bólowych pacjentów chorujących na migrenę, ale zmniejszenie bólu pod wpływem terapii manualnej nie jest większe od zmniejszenia bólu w wyniku farmakoterapii.
EN
Introduction: Research concerning the role of spine manipulation and other manual techniques in the treatment of migraine headaches has been conducted for years. The use of manual therapy in treating a migraine-sufferer may lead to an increase in joint mobility, decrease of strain in excessively tensed muscles, standardization of the state of soft tissues tension and the elimination of trigger points.Aim: Comparison of the influence of manual therapy and pharmacological treatment on the change of pain symptom levels for patients suffering from chronic migraines.Material and methods: Two groups of patients were examined – one that was treated with manual therapy and the other with pharmacotherapy. Each group comprised 30 patients. The change in pain levels was measured with the use of the MPQ questionnaire (McGill Pain Questionnaire). Measurements were carried out three times – before treatment, directly after the completion of treatment and three months after the completion of treatment.Results: In the manual therapy group patients suffering from migraines experience reduced levels of pain. The obtained low level of pain is also maintained three months after the completion of therapy. However, the greater effectiveness of manual therapy in reducing the pain symptoms of migraine patients when compared to pharmacotherapy in both the short-term (right after therapy) and the longterm effect (three months after the completion of therapy) has not been confirmed.Conclusions: Manual therapy effectively reduces the level of pain symptoms in migraine-suffering patients. The reduction of pain caused by manual therapy is not more effective than the reduction of pain caused by pharmacotherapy.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.