The aim of this study was to investigate the defence styles of individuals with type D personality. The study involved 62 individuals: 31 were respondents diagnosed with the coronary heart disease and 31 healthy subjects (without any cardiovascular system conditions). The average age in both groups was 61 years. Three research techniques were used in the study: a survey including demographic and medical parameters; a questionnaire for the evaluation of the type D personality – DS14 designed by Denollet; Defense Style Questionnaire DSQ- 40 designed by Bond and Wesley (1996). The subjects with the distressed personality made use of all defence styles, but they chose the least adaptive the most often. The non-adaptive style, imaginatively-distorting style and self-sacrificing style were presented more frequently by individuals with the distressed personality, while the adaptive style was chosen more often by respondents not demonstrating any traits of the type D personality. Meanwhile, the non-adaptive style prevailed in both study groups. The type D personality is associated most strongly with such defence mechanisms, as: somatization, consumption activities, projection, sublimation, acting out, regression, reaction formation, social withdrawal, fantasy and isolation. The defence mechanisms of suppression and inhibition are not specific for the distressed personality.
The aim was to analyze the usability of Minnesota Leisure Time Physical Activity Questionnaire (MLTPAQ) in assessment of physical activity in patients before and 6 months after percutaneous coronary intervention (PCI). The study group consisted of 211 patients aged between 34-79 years (x = 59,5±7,89 yeras), with history of ischemic heart disease (IHD) with or without previous incidence of myocardial infarction (MI). The MLTPAQ was administered to all patients at the time of PCI and then 6 months later, as was the treadmill stress test (TST) and echocardiography (ECHO). Total energy expenditure calculated with the MLTPAQ remained at the same level and was of low intensity (<4 MET, <2000kcal/week) 6 months after the PCI. There was an increased physical capacity noted 6 months after initial PCI: increased metabolic cost (MET); maximal oxygen uptake (VO2max); maximal heart rate (HRmax) obtained during the TST and decreased resting heart rate (HRrest). ECHO examination showed improved LVEF%. Despite increased physical capacity and improved heart hemodynamics, resulting most likely from PCI procedure, the patients showed a similar level of leisure time physical activity 6 months after the PCI.
Rehabilitacja kardiologiczna w dużym stopniu umożliwia pacjentom powrót do sprawności psychofizycznej spełniając w ten sposób jeden z jej głównych celów. Celem pracy jest ocena wpływu ambulatoryjnej, systematycznie prowadzonej rehabilitacji kardiologicznej na wartości ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Badaniem objęto 73 pacjentów (49 mężczyzn i 24 kobiety) po zawale mięśnia sercowego, operacjach kardiochirurgicznych, koronaroplastyce oraz po ostrym incydencie wieńcowym wraz z innymi współtowarzyszącymi schorzeniami. Średnia wieku pacjentów wynosiła 61,63 roku. U pacjentów tych oceniano średnie wartości ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego oraz średnie ciśnienie tętnicze. Program rehabilitacji zawierał 24 sześćdziesięciominutowe sesje po 2-3 razy w tygodniu, obejmujące 30 minut ćwiczeń ogólnokondycyjnych oraz 30 minut jazdy na cykloergometrze rowerowym (trening interwałowy) z submaksymalnym obciążeniem dostosowanym indywidualnie do każdego pacjenta na podstawie wyników próby wysiłkowej, pod stałą kontrolą EKG pracy serca. Rehabilitacja trwała około 3 miesięcy. Pacjenci ćwiczyli w 6-osobowych grupach. Ambulatoryjna rehabilitacja kardiologiczna pozytywnie wpływa na wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Trzymiesięczny cykl rehabilitacji kardiologicznej powoduje istotną redukcję skurczowego i średniego ciśnienia tętniczego w spoczynku, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn niezależnie, od wieku. Długoterminowy trening kardiologiczny istotnie obniża ciśnienie rozkurczowe i średnie ciśnienie tętnicze pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i nadciśnieniem w przeciwieństwie do grupy pacjentów normotensyjnych.
EN
Cardiac rehabilitation greatly contributes to regaining psycho-physical fitness by patients which is one of its main aims. The aim of this research was to evaluate the influence of clinic cardiac rehabilitation on blood pressure in patients with ischemic heart disease. 73 patients (49 men and 24 women) after myocardial infarction, cardiac operations, coronary angioplasty or serious heart disorders together with other concomitant diseases were examined. The average age was 61.63 years. The average systolic and diastolic blood pressure in those patients and the average blood pressure was measured. The rehabilitation programme consisted of 24 one-hour sessions carried out 2-3 times a week. Those sessions included 30 minutes of general keep-fit exercises and 30 minutes of cycloergometer exercise (intervallic training) with the submaximum load individually adjusted to each patient on the basis of the exercise test results. All the time the heart work was controlled by means of an electrocardiograph. The rehabilitation lasted about 3 months. The patients did the exercises in groups of six. The research results show that regular cardiac rehabilitation has a beneficial influence on the systolic and diastolic blood pressure in patients with ischemic heart disease. The three-months-long cardiac rehabilitation resulted in significant reduction of the systolic blood pressure and the mean arterial pressure in both female and male patients regardless of age. A long-term cardiac training significantly reduces the diastolic blood pressure and the mean arterial pressure in patients with ischemic heart disease and hypertension as opposed to the group of normotensive patients.
INTRODUCTION Coronary atherosclerosis and its sequel, coronary heart disease, is an essential cause of prevalence and mortality. It also remains the main cause of ischaemic heart disease. The classical risk factors of coronary heart disease do not explain its occurrence in a substantial number of patients and that is why new factors are still being searched for. At present, chronic infl ammatory response of the vessel wall is thought to be one of them. Recent researches on atherosclerosis show that viruses can play an essential role in etiopatogenesis. On account of this, an attempt was made to assess the infl uence of cytomegalovirus infection upon coronary heart disease. MATERIAL AND METHODS Fifty-eight patients took part in the study: thirty with symptoms of acute coronary syndrome and twenty-eight with stable angina pectoris The aim of the study was to determine the infl uence of cytomegalovirus infection upon coronary heart disease by determining IgM and IgG class antibodies against cytomegalovirus in blood serum of the patients, as well as avidity in IgG class antibodies against cytomegalovirus. RESULTS IgM class antibodies against cytomegalovirus in blood serum were seldom found in both studied groups. Frequency of IgG class antibodies was high both in the group of patients with acute coronary heart disease and in the group with stable angina. High avidity of IgG antibodies was found more often in the group of patients with angina pectoris than in the patients with acute coronary syndrome. CONCLUSIONS Cytomegalovirus infection may be connected with ischaemic heart disease, however, it does not aff ect its exacerbation. Cytomegalovirus infection in patients with ischaemic heart disease is chronic in nature.
PL
WSTĘP Miażdżyca tętnic wieńcowych i jej konsekwencja -choroba wieńcowa – jest istotną przyczyną chorobowości i umieralności. Pozostaje również główną przyczyną choroby niedokrwiennej serca. Klasyczne czynniki ryzyka choroby wieńcowej nie tłumaczą jej występowania u znacznej liczby chorych, dlatego wciąż poszukuje się nowych. Obecnie coraz częściej uważa się, że jest to przewlekła reakcja zapalna dotycząca ściany naczyniowej. Badania ostatnich lat, dotyczące miażdżycy wykazują, że wirusy mogą odgrywać dużą rolę w jej etiopatogenezie. W związku z tym podjęto próbę oceny przebiegu zakażenia wirusem cytomegalii na przebieg choroby wieńcowej. MATERIAŁ I METODY W badaniu uczestniczyło 58 chorych z objawami ostrego zespołu wieńcowego (30 chorych) i ze stabilną dusznicą bolesną (28 chorych). Celem pracy była próba określenia wpływu zakażenia wirusem cytomegalii na przebieg choroby wieńcowej poprzez oznaczenie poziomu przeciwciał klasy IgM i IgG przeciwko wirusowi cytomegalii w surowicy krwi pacjentów, a także awidności, czyli siły wiązania wielowartościowego antygenu przez przeciwciała, w klasie przeciwciał IgG skierowanych przeciwko wirusowi cytomegalii. WYNIKI. Przeciwciała klasy IgM przeciwko wirusowi cytomegalii w surowicy krwi występowały rzadko w obu badanych grupach. Częstość występowania przeciwciał klasy IgG była bardzo wysoka zarówno u pacjentów z ostrą postacią choroby wieńcowej jak i ze stabilną. Wysoką awidność przeciwciał IgG stwierdzono istotnie częściej u pacjentów z dusznicą bolesną niż w grupie chorych z ostrym zespołem wieńcowym. WNIOSKI Zakażenie wirusem cytomegalii może być związane z chorobą niedokrwienną serca, jednak nie wpływa na jej zaostrzenie. Infekcja cytomegalowirusem u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca ma charakter przewlekły.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.